این پرتره از ژان اپستاین (۱۸۹۷-۱۹۵۳)، نظریه‌پرداز فیلم و کارگردان آوانگارد فرانسوی، بر دوره‌ای تمرکز دارد که او در بریتانی فیلمبرداری می‌کرد؛ مکانی که در آن از دریا الهام گرفت. فیلم «ژان اپستاین، اقیانوس‌های جوان سینما» با استفاده از تصاویر آرشیوی کمیاب، به دیدگاه‌های اپستاین درباره ویژگی‌های خاص مدیوم فیلم نیز می‌پردازد.

مصاحبه‌های صریح با مردم عادی درباره معنای خوشبختی؛ مفهومی که اغلب مبهم و غیرقابل توصیف است و ایده‌آل‌های اساسی‌تر و برابری‌خواهانه‌تری مانند خودسازی، رفاه، مدارا، فرصت‌های اقتصادی و آزادی را تداعی می‌کند.

پاریس، تابستان ۱۹۶۰. ژان روش، انسان‌شناس و فیلم‌ساز، و ادگار مورن، جامعه‌شناس و منتقد فیلم، در خیابان‌های شلوغ قدم می‌زنند و از رهگذران می‌پرسند که چگونه با سختی‌های زندگی کنار می‌آیند.

موضوع این فیلم مستند درباره جنبش هائوکا است. این جنبش شامل تقلید رفتارها و رقصیدن برای حلول روح مقامات استعماری فرانسوی در بدن رقصندگان بود. شرکت‌کنندگان همان مراسم‌های نظامی پیچیده اشغالگران استعمارگر خود را اجرا می‌کردند، اما این کار را بیشتر در حالت خلسه انجام می‌دادند تا یک بازسازی واقعی.